wtorek, 12 maja 2015

Jak przekonać rodziców do zmiany stylu na gotycki/metalowy/alternatywny?


Dzisiaj będzie notka z cyklu Mama w Glanach się wymądrza i radzi młodemu pokoleniu metalowców, jak przekonać rodziców do zmiany stylu. Hm...

Nie wiem, czy dobrą metodą jest robienie z dnia na dzień epickiego "kaming autu". Mam na myśli - jednego dnia idę do szkoły w sukience w kwiatki, a drugiego full goth - stylizacja rodem z Castle Party :P Można tym przysłużyć się o klasyczne "Tak z domu nie wyjdziesz!", "Zmyj ten makijaż!", "Pozdejmuj te obroże!". No bo taka reakcja to szok, nie ma się co oszukiwać, zwłaszcza, jak rodzicom styl alternatywny jest obcy.

Pamiętaj! Gorset czy glany nie zrobią z Ciebie gota/metala, jeżeli nie będziesz tego czuć w środku. Jeżeli jednak jesteś przekonany, że to jest Twoje miejsce, Twój azyl, możesz powoli i stopniowo to uzewnętrzniać.

Jak to było ze mną? Otóż mając lat... 12 zafiksowałam na punkcie Evanescence (no coooo :P). W mojej rodzinie, otoczeniu, ba! w moim mieście nie było NIKOGO z tych klimatów. Nikt nigdy nie pokazał mi "ciemnej strony mocy" - to wszystko samo we mnie dojrzewało. Nikt nie pokazał mi muzyki, ubiorów, bo kto wówczas miał internet w domu? Ba! Niewielu miało komputer! Siedziało się i wyczekiwało "30 ton" (to taka rzetelna lista przebojów, której już nie emitują :() i tak poznałam Evanescence, Apocalyptice, Metallice, Linkin Park. Z początku nie podobał mi się growl. Ale kochałam gitary tak mocno, jak smyczki. Pojęcia nie miałam, że istnieje coś jak metal symfoniczny czy cello rock. Pomalutku zdobywałam płyty, nagrywałam piosenki z radia na kasetę, na mp3 koleżanki pełnej techno zawieruszył się Nightwish... Powoli porzucałam pop dla prawdziwej muzyki.

A ubiór? Cóż. To musiało jeszcze poczekać. Do 16go roku życia byłam blondynką z pasemkami ubierającą się na różowo. Uwierzylibyście? ;) Ale jak się pochodzi z małego miasteczka, od zawsze ma się przypiętą konkretną łatkę. Chciałam wymienić całą garderobę na czarną, ale a) nie miałam odwagi, b) nie miałam pieniędzy. Kiedy poszłam do liceum dotarło do mnie, że teraz nikt mnie nie zna, że wreszcie mogę być kim chcę. Zaczęłam od czarnych bluzek i dżinsów. Następnie namówiłam mamę na pierwszą długą, czarną spódnicę. Później na pierwsze glany (mam je do teraz). Kompletowałam biżuterię, ciuchy. Moim symbolem rozpoznawczym były jednak zawsze glany, czarny lakier na paznokciach i mocny, czarny makijaż oczu. Pisałam to już dziesiątki razy, ale moje liceum było mega tolerancyjne i nikt nam nie zwracał uwagi. Kiedy pewnego dnia przyszłam do szkoły w niebieskich włosach, też nikt nic mi nie powiedział (dobrze, że nie mam zdjęć z tego okresu :D). I tak doszłam do stylu, który mam teraz. A rodzice? Mama wiedziała, jakiej słucham muzyki, no nie dało się nie słyszeć mówiąc szczerze :) Ale niektóre utwory WT czy Epiki sama polubiła. Pokazywałam jej sukienki dziewczyn z CP, piękne gorsety (w Polsce wówczas istniał jedynie RMS a tam ceny były chore). Też się jej podobały. Uznała, że nie będzie się wtrącać i mogłam się ubierać jak chciałam. 

Wy musicie pamiętać o kilku sprawach. Przede wszystkim UDOWODNIĆ - nie obiecać, a udowodnić, że Wasz nowy styl ubierania nie wpłynie na wasze oceny czy obowiązki. Wielu rodziców tego właśnie się boi. Zatem - nie ma zmiłuj, zakuwamy! Ten argument potrzebny będzie też w szkole, która może się czepiać. Jeżeli oceny się nie zmienią, a może i nawet poprawią, to nawet najbardziej złośliwi nauczyciele nieco odpuszczą. W razie wezwania rodziców i próbach wymuszenia zmiany wizerunku - pamiętajcie, nikt nie ma takiego prawa, o ile w regulaminie szkoły nie jest zapisany zakaz makijażu, określony strój, itp.

Po drugie - największym chyba lękiem jest to, że skoro się zmieniacie, to pewnie za tym stoi jakieś szemrane towarzystwo, sekta, alkoholicy i ćpuni. Ja wiem, że tak nie jest, Wy to wiecie, co za problem zaprosić znajomych i pokazać, że tak naprawdę wciąż jesteście tymi samymi nastolatkami, niezależnie od ubioru. Pograjcie razem w Twista (pamiętajcie przedtem zdjąć gorset :P) czy na konsoli, albo w planszówki; obejrzyjcie film, zróbcie naleśniki... Cokolwiek, byle razem. Normalka. 

Po trzecie - w kwestii ubioru naprawdę nie ma co przesadzać. Wiem, że inspirujecie się (dziewczyny zwłaszcza) zdjęciami z Castle Party, sesjami pięknie wystylizowanych modelek. Pamiętajcie - one nie chodzą tak na co dzień! Większość z tych pięknych outfitów to tylko stylizacje imprezowe, sesyjne. No okej, ja też mam zdjęcia w sukni na krynolinie, ale chyba nie sądzicie, że biegam tak po ziemniaki do sklepu? ;) Trzeba wypracować sobie swój look codzienny i imprezowy - różnią się one nawet u najbardziej purystycznych gotek, wierzcie mi :) To samo dotyczy makijażu ;) 

Ja z Adą (pomagającą mi pisać tu  niektóre notki) w Poznaniu.
Adrianna broniła się wtedy i miałyśmy okazję włożyć nasze suknie, będące za razem żywym obrazem tematu jej pracy.
 Jej nadawała się do tego bardziej niż moja.
Nie, nie chodzę tak na co dzień ;)


Te same panie w warszawskim ZOO :P
Mniej oficjalny strój, bardziej codzienny. Różnica widoczna gołym okiem ;)


Ach i uważajcie na symbolikę. Czasami może zostać źle odebrana, może obrażać czyjeś uczucia, dlatego warto wcześniej sprawdzić co oznacza dany wisiorek, który zamierzacie powiesić na szyi. 

Na dobrą sprawę trzeba pogadać, uargumentować Waszą fascynację i chęć wyrażania siebie poprzez ubiór. Jeżeli kręci Was np. victorian goth - możecie pokazać zdjęcia kobiet z II dekady XIX wieku - na dobrą sprawę to jest źródło mojej osobistej fascynacji i poprzez ubiór mam okazję "cofnąć się w czasie". Wy na pewno macie swoje własne inspiracje. 

Pamiętajcie, żeby w tym morzu możliwości odnaleźć samego siebie, bo kopia - nawet najlepsza - zawsze jest tylko kopią. Wasz wygląd ma być Waszym odbiciem, niech rodzice to zauważą, bo "chcę wyglądać jak ona" jest najsłabszym argumentem, wierzcie mi. Ta fascynacja może Wam przejść. Możecie zmieniać zdanie tysiąc razy, ale macie do tego prawo! Młodość jest tylko jedna. Chłopaki! Jak mama marudzi, że zapuszczacie włosy - zajrzyjcie do starych zdjęć w albumie rodzinnym ;] w latach końcu lat 70tych mało kto nie miał długich włosów - nawet mój ojciec, zagorzały antyfan metalu nosił długie pióra, może i Wy odnajdziecie w rodzinie kogoś, kto w młodości miał podobny pomysł - będzie wówczas łatwiej o argumentację. 

Przede wszystkim warto pokazać, że żaden strój, makijaż czy wisiorek nie zmieniają Was, jako człowieka na gorsze. Można powiedzieć, że właśnie taki wizerunek pomaga Wam zwalczyć nieśmiałość, kompleksy. I koniecznie powiedzcie, że liczycie na ich wsparcie. Jeżeli usłyszałabym to od mojego syna, to choćbym miała odruch wymiotny na jego styl ubierania się, nie pozwoliłabym nikomu mu dokuczać. 

Może zdarzyć się tak, że część znajomych się odwróci, albo będzie chciało się z Wami kumplować tylko, jak nikt nie widzi. A olać takich znajomych, będą nowi, fajniejsi, tolerancyjni!

Droga młodzieży. Ogarnijcie przede wszystkim fakt, że Wasi rodzice widzą w Was dzieci, nad którymi przez ostatnie naście lat chuchali i dmuchali. Rodzice tak mają i koniec, nic tego nie zmieni. Wy widzicie to jako przesadę i krzyczycie "przecież mam już PRAWIE 18 lat!". No i spoko, taka jest kolej rzeczy. Ale Wy w swoich oczach dorastacie szybciej, niż w oczach rodziców. Oni wiedzą, że możecie jeszcze zrobić masę głupot, że będziecie mieli swoje wybryki i nie łatwo pogodzić im się z tym, że muszą dać Wam okazję do popełniania Waszych własnych błędów. Odpuśćcie im czasami, bo nie chcą źle. Ja też zrozumiałam to dopiero niedawno.

A Wy jak sobie poradziliście z nakłonieniem rodziców? Łatwo poszło, czy byli zbyt apodyktyczni? Może macie jakieś rady, lub przeciwwskazania dla młodszego pokolenia? ;)